Wola życia - rozdział 3

 

Prowadzony miłosnymi wspomnieniami nie mógł już doczekać się widoku swojego domu... - zwykł tak myśleć o miejscu pełnym dobrych wspomnień - pędził na oślep nie zważając na otaczające gęstwinę.... 

....w mroku której skrywały się instynkty pierwotne przebudzone jego majestatem... Stworzenia starsze niż świat... które zostały z niebios wygnane na ludzką planetę... Uśpione czekały w mroku wypatrując ludzkiego księcia... aby ukraść jego majestat... godność i prawość... Spostrzegły go i podążyły za nim... Niczym znikające cienie... pragnące wyrwać jego duszę... Przerażające upadłe anioły które w swej naturze, nic prócz nazwy, już z aniołami wspólnego nie miały... Zdeprawowane, bezlitosne, sadystyczne... będące złem w czystej postaci...

Nagle poczuł dziwny chłód i mimowolnie odczuł ciarki na grzbiecie..... dawno już zapomniane uczucie...  

Zatrzymał się, rozejrzał...i jak ostatnimi czasy zobaczył tylko małe czmychające cienie... tym razem jakby nabierały intensywności kształtu nim zniknęły.... Poczuł się nieswojo... Po czym zganił się w myślach za to uczucie... przeca gardził słabością i strachem..... Ruszył dalej przed siebie... bez strachu i słabości.... Czy aby napewno....?

Gdy już wyczuł bagienną woń mułu poczuł przypływ mocy, niebawem jezioro Unys ukazało mu swe bezkresne lico... Kierował się wprost do domu, wyuczonymi ruchami wspiął się na majestatyczne drzewo które górowało nad okoliczną dziczą. W gęstej koronie znajdowała się 30 metrowa forteca z obszernym tarasem. O ile w głowie miał widok pozostawiony kilka lat temu o tyle obecne standardy całkowicie odbiegały od wyobrażenia.... Gałęzie przerastały przez ściany częściowo niszcząc i zmniejszając przestrzeń, jedynie wiklinowe łoże w środku zdawało się być w nienaruszonym stanie... 

Tak to tutaj doświadczał miłosnego spełnienia wespół z żądzami i namiętnością jaką darzyła go ukochana.... 

- Najpierw kąpiel, potem pranie i szybki remont - pomyślał i już za chwilę stał u brzegu jeziora wpatrując się w przeźroczysta glebie, musiał sprawdzić czy nie ma w pobliżu mutantów wodnych.... Nigdy nie rozstawał się z toporem ani nawet z sakwą i tak jak miał w zwyczaju wskoczył do jeziora nurkując w jej głębię.... 

Poczuł orzeźwiający chłód wody co dodało mi energii, jego endorfiny szalały.... potrzebował tego.

Gdy już przybliżał się do dna zobaczył ze zdziwieniem... małe czmychające cienie....w wodnej trawie... Tym razem widział je na tyle wyraźnie iż z zaciekawieniem popłynął w ich kierunku aby lepiej się przyjrzeć... Nieznacznie zanurzył się w mroczną gęstwinę oślizgłych wodorostów... 

Wtem poczuł uścisk na szyi...jakby coś go trzymało... ale nie mógł wyczuć fizycznej obecności.... 

- Czyżby skurcz? - przemknęła mu myśl wraz z narastającym i już troszkę nie komfortowym odczuciem braku powietrza.... jego serce przyspieszyło.... Uścisk w płucach przetwarzał przez ból swojego serca więc... nie było jeszcze najgorzej... 

 W tem poczuł jakby więcej macek które ciągnęły go na dno.... jednocześnie przyjemnie pieszcząc i głaszcząc całe ciało.... Było to nader miłe i wzrastające uczucie... zakrywające ból jego serca.... poczuł się błogo....

-Witaj słodka śmierci - pomyślał i poddał się jej.... tak poprostu.... bez wydźwięku woli do życia... bez emocji że musi żyć za wszelką cenę... 

Ciemne dno jakoby powoli pojaśniało i rozświetliło się niczym zwierciadło... Zobaczył wyłaniające się z mroku... odbicie odbicie swego lica, tak mu się przynajmniej zdawało.... Jego wizerunek jakby nabrał kształtów i zbliżył się tak iż mogli spojrzeć sobie w oczy... Niby to jego lico ale oczy... zdawały się przenikać przeraźliwie czystym złem... 

  Wtem jakaś moc wciągnęła go z impetem w głąb ziemi..... Poczuł jakby spadał.... na niechybną śmierć zapewne... Pędząc w dół uświadomił sobie że dycha jeszcze....woda wokół niego była nabuzowana powietrzem, którego co rusz udawało mu zaczerpnąć....

-Niechybnie zaraz gdzieś uderzę - przemknęło mu w głowie i wręcz machinalnie napiął ciało kierując nogi do dołu...

Uderzył z miażdżąca siłą... poczuł ból... jakby fizyczny i duszy.... jednakowoż duży... 

Boleśnie zachował swe życie... Jego ciało które zawsze było potężne i posłuszne... teraz ledwo mógł nim władać i łapać ciężkie powietrze... 

Czuł błoto, muł i ciemność... Przestrzeń się skurczyła na wyciągnięcie ręki.... był jakby w jamie .... jakby w grobie.... 

 Ostatkiem sił i mocy władczej nad swym ciałem zwinął się, by po chwili dźwignąć ciało... ziemia osunęła się zasypując go do reszty... 

Poczuwszy przestrzeń powyżej zaczął mozolnie wypełzać z błotnistej ziemi w kierunku przebijającego się światła.... jego otępiałe ciało ledwo mogło się poruszać.... wychodził z ziemi.... rodził się poraz wtóry... Miłosny trup wygrzebywał się z szeolu na świat... 

 W całej swojej chęci życia nigdy nie był aż tak konsekwentny, oddając swoją resztkę mocy aby żyć ... Jego jaźń powoli uszła z niego... padł omdlały... na swym grobie...